Калі ў Еўропе рэцэсія і скарачэнне попыту прыводзяць да дэфляцыі, то ў Расіі, на Украіне і ў Беларусі яны толькі зніжаюць тэмпы інфляцыі. Падзенне нацыянальных валют не можа быць дастатковым апраўданнем: спажывецкія цэны раслі і да крызісу, калі даляр каштаваў менш за 24 рублёў.

Адно з асноўных тлумачэньняў перманентнай інфляцыі - карупцыя і татальны манапалізм: у постсавецкіх вытворцаў і прадаўцоў, што б ні здарылася, адзін безумоўны рэфлекс - павышэнне коштаў. Інфляцыя ў гэтых умовах становіцца сталым падаткам на бедных. У той час як на Захадзе бізнесмены, баючыся канкурэнтаў, вымушаныя зніжаць кошты.

Расстат ў чарговы раз параўнаў дынаміку спажывецкіх цэн у Еўрасаюзе і краінах СНД. Выснова відавочны і не новы: калі ў Еўропе рэцэсія і скарачэнне попыту прыводзяць да дэфляцыі, то ў Расіі, на Украіне і ў Беларусі яны толькі зніжаюць тэмпы інфляцыі. Са студзеня па травень спажывецкія цэны выраслі на 6,8% у Расеі, на 6,9% - у Беларусі і на 7,4% - на Украіне.

Розніца невялікая і слаба карэлюе з падзеннем прамысловай вытворчасці, якое на Украіне склала 32% - удвая больш, чым у Расіі. Тым часам Еўропа перажывае зніжэнне коштаў. Дэфляцыя на 0,1-0,4% у студзені-маі назіралася ў Ірландыі, Латвіі, Літве, Партугаліі, Бельгіі, Германіі, Фінляндыі. У параўнанні са снежнем 2008 года цэны ў шэрагу краін ЕС знізіліся на 2%, адзначае РБК даилы.

Галоўны эканаміст Деутсче Банк у Расіі Яраслаў Лісаволік тлумачыць гэта падзеннем эканамічнага росту, зніжэннем даходаў насельніцтва і скарачэннем попыту. Аднак у Расеі наяўнасць гэтых жа з'яў прывяло да адваротнага эфекту.

На думку эканамістаў, прычына перманентнай інфляцыі - у адсутнасці канкурэнцыі. У развітых эканоміках бізнес, баючыся прагарэць, вымушаны зніжаць цэны, тлумачыць ён. У постсавецкіх вытворцаў і прадаўцоў, што б ні здарылася, адзін безумоўны рэфлекс - павышэнне коштаў.

Відавочна, што рынкавыя механізмы цэнаўтварэння ў Расеі не працуюць. Чарговым пацвярджэннем гэтаму можна лічыць ўчорашняе вестку аб планах зліцця Маскоўскага метрапалітэна і Мосгортранса ў адзіную дзяржкарпарацыю, якую эксперты бачаць яшчэ больш непразрыстай, чым яе складовыя часткі. Цэны і тарыфы фактычна вызначаюцца чыноўнікамі, выдаткі ад зносін з якімі бізнес ускладае на канчатковага спажыўца.

Інфляцыя ў гэтых умовах становіцца сталым падаткам на бедных. Да прыкладу, напярэдадні намеснік старшыні праўлення «Газпрома» Андрэй Круглоў заявіў, што кампанія разлічвае, што з 2011 года ўнутрырасейскія цэны на газ будуць параўнальныя з еўрапейскім.

Зрэшты, Цэнтрабанк яшчэ вясной абяцаў памесячна дэфляцыю ў 2009 годзе - у прыватнасці, зніжэнне прадуктовых цэнаў з пачатку лета. На што эканамісты заўважылі, што Банк Расеі змену часоў года выдае за поспехі фінансавай палітыкі: абяцаная дэфляцыя азначае ўсяго толькі традыцыйнае сезоннае зніжэнне коштаў на гародніну.

Новы Рэгіён, Аляксей Усаў